http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: Anneliese Bu lanet olasıca yazıyı yazmaya başlarsam, ortaya nasıl bir portre çizebileceğimin farkındayım. Devam edersem sıkılacağınızın,şimdi sonlandırırsam ruh halimden bi haber olacağınızın da. Ama ben gene de; Başlayacağım. Devam edeceğim. Ve her zamanki gibi; Bitireceğim. Kronometreyi alsın biri. Ve ""başlatsın""; 00.00.00 Nasıl başlamalı acaba. Düşünmeli elbette, lanet olasıca mikrosefal halimle.. ""Düş""lerden ""düş""erek ""düş""ünen ve her seferinde sefil.. ve her seferinde ""düş""ük yapmış bir ruhla beraber attığım zarlar var. Ve; ""Düş""eş! Tak. Tak. Tak. Oyun biter. Tak. Sinek. Tak. Karo. Ruh üstüne ruh bindirip yaptığım piştiler var. Ruh üstüne ruh bindirip, sırf tecavüze uğrayan beynime inat. Ruh üstüne ruh bindirip, çoğaltıp, bir ordu kurarak. Oyun biter. Şah. E kaç tabii. Şah. Gene kaç. Şah-Mat. Şu piyon halimle, devirdiğim şahlar var. Şu piyon halimle devirdiğim şahlara bir bak.. Bir de şah halime, işlevsiz duruşuma. Asaletin arkasına saklanmış korkaklığa.. Oyun biter. Bİlmem farkında mısınız ama oynadığınız tüm oyunlar hayatı oluşturan. Şahından piyonuna, zarlardan kartlara kadar. Karşıdan ne hamle gelir bilemezsin, sadece tahmin edersin. Yanılırsan, zaten yenilirsin. ""Yan""ılıp ""yen""ilen, ""yen""ilip bitirilen. Oyun başlar. Perde açılır.. Bir piyano girer arkadan, bir de akustik gitar.. Güzel de bir ses... Burda değil bir yerde, ve bilmiyoruz ne nerde. . ""Bil""akis ""bil""iyoruz ""bil""inçaltının ""bil""mecelerini teker teker.. -Oyuncuları evde unuttuk, üzgünüz. -Kendinizi de unutsaydınız. -Olur. Unutulan her oyuncu unutulan bir bense, sizce adımı unutmuş olmanız gerekmez miydi çoktan? Devrilen bir şahla ne kadar hatırlanabilirdim ki zaten.. Bir düşeş at ve bu sefer gerçekten bitsin oyun. Tek bir düşeş. Tek bir düşüş.. Sat, 22 Nov 2008 22:18:17 GMT 2379763-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2379763 Sokağa adım attığından beri burnunda o koku vardı. Eski. Geçmiş. Saçları durgundu bu sefer.Rüzgar yoktu. Belki on yedi - belki on sekiz yıl yaşamıştı dünya dedikleri dünyalar karmaşasında. Dudağın sol altında küçük bir ben vardı..Küçük. Rüzgar esmezdi o sokakta, ellerinden uçacak kağıtları olmazdı kimsenin. Ve kimsenin, Uçacak saçları yoktu. Uçacak kim vardı ki orada? Dükkanlar yeni yeni açılıyordu. İndirilen kepenkler kaldırılıyordu. Kaldırılmayanların arkasında "eskiler". İlerledi. Geleceğe. Eller cepte. "Çünkü soğuk. Evet, soğuk." Kafasını sola çevirdi, bir vitrine baktı. O kırmızı elbise, sokağın tek rengi. Gözlerinin önüne farklı bir yaşam sergiliyordu sanki. Sanki, sanki onunmuşçasına.Sanki onu giymişçesine... Arkadan bir ses "O benim." dedi, arkadan değildi aslında. İçten. Çok içten. Ürperdi boydan boya, saçları(m) uçuştu. Hani rüzgar yoktu? Yürümeye devam etti, sola döndü. İlerideki dükkanın daimi müşterisiydi kendisi.. Belki de tek müşterisi. Belki de pantolonu yamalı satıcının tek geliri. Belki de geçmişin tek alıcısı. Dükkan tabelası eskiydi. İsmi kadar. "Eskici." "Günaydın Frank." "Ah, Anneliese. Nerelerdeydin?" "Eski olan herşeyden uzak durmalıyım sanıyordum. Yanılmışım. Geri geldim." "Anlıyorum...Nasıl yardımcı olacağım?" "Bu sefer, bir günce. Bir günce istiyorum." Frank kızın yüzüne endişeyle baktı. "Hadi ama Frank. Söz veriyorum, uslu duracağım." Topallayarak içeri girdi. İçeride beş dakikadan uzun kalmamıştı ki geri geldi. Elinde bir kutu vardı, gözlerinde de endişe. Kutular kıza göre hep gizemli eşyalar olmuştu aslında ömrü boyunca. Hep açılası. İçinde mutlaka okunacak birşeylerin olduğu. İçinden bir defter çıkarttı, kıza uzattı. Ahşap bir defterdi, demir menteşelerle tutturulmuştu. Anneliese, defterin kapağını açmaya cesaret edemedi. "Borcum ne kadar?" "Yok." dedi ve içeri gitti.Gene neler saklıyordu acaba sevgili ihtiyar? Tekrar sokağa adımını attı, köşeden döndü. Kırmızı elbiseye bakmadan ilerledi, bakarsa ürperecekti. Yarım saat boyunca yürüdü, ellerinde yeni bir hayat vardı... http://img386.imageshack.us/img386/4755/dscn1658gi4.jpg Ev. "Her zamankinden daha fazla güneş almış bugün. Güneş batıdan doğmuş olacak." Masa. Küçük. Bir de sandalye. Masada günce. Güncede hayat. Hayatta kendisi. Kendi de hiç. Masa hiç, hayat hiç. Küçük beyaz elleri titriyordu. Kapağı açtı. İlk sayfa : Boşluk. Uzay da öyle. İkinci sayfa : Tarih. 27 Ocak 1874 Şaşkınlıktan büyüyen gözleri sayfaya takılı kalmıştı. Bugün ayın yirmiyedisi idi. Yılbaşının üzerinden 27 gün geçmişti. Demek Ocak. 27 Ocak 1985 "111 yıl önceki bir hayat,111 yıl sonra ellerimde duruyor." dedi kendi kendine. Okumaya başlamaya cesaret edebilecek miydi? Geçmişte onca olan şeyden sonra? Sayfayı çevirdi. Boş. Boş. Boş. Onlarca boş... Defterin ortalarına doğru, düzgün bir el yazısına rastladı... "Uyumamalıyım. Bu gece uyku nedir tatmamalıyım. Bir yerden hayata doğru gelen bir akış var. Bilmem nereden, belki de zamanın ilerisinden. Günlerim ona göre şekilleniyor sanki... Bugüne gelirsem benim için iyi bir gündü aslında. Kedim yavruladı. İki tanesi öldü bile. Henüz gömemedim. Çok uzun zamandır göremediğim bir arkadaşımı da gördüm. O beni görmedi, bu aralar kimse beni görmüyor. Kediler bile. Uyumayacağım dedim ya, yıldızlar benden yana bu gece..." Anneliese'nin kafası ilk sayfadan soru işaretlerine gömülmüştü. Sayfayı çevirdi. Boş. Boş. Boş. Gene bir yazıya rastladı..Daha düzgün yazılmıştı. "Dedim ya, kimse beni görmüyor. Evden çıkamıyorum. Çıkmak istemiyorum. Neler oluyor, anlamıyorum ayrıca. Kedi yavrularından ikisi daha öldü. Gene gömemedim. Okuyabileceğim kitap da kalmadı. Dört tane duvar, içinde kaybolan bir ben. Hem de görünmeyen.Uyuyacağım, dün uyumadım. Ondan önceki gün de.Ondan öncekinde de." Bir insan ne zaman görünmezdi? Ya soyut bir saydamlıktı bu. Anlaşılan kimse tarafından anlaşılmadığını düşünüyor, bunu da görünmemek olarak diye yorumluyor diye düşündü Anneliese. Ya da... Ya da başka birşey. Evet, ölmüştü. O hayatın sahibi o satırları yazarken artık yaşamıyordu... Çevirdi. Boş. Boş. Boş. "Kelimeler kifayetsiz bugün... Bugün, özel bir gün. Belki de yıllar sonra ilk kez çıktım dışarı. İnsanların arasına karıştım, kalabalığa. Gene içimden geçtiler. Gene. Issız sokaklara gitmeliydim, rahatsız eden olmazdı. Sola saptım, burnuma gene o koku doldu. Yeni. Gelecek. Karşıdan bir kız geliyordu, o sokaktaki tek insandı. Saçları upuzundu. Nasılsa beni göremiyordu, içimden geçmeliydi. Üstüne yürüdüm ve tökezledi. 'Ne yapıyorsunuz bayım Tanrı aşkına?' diye söylendi. Görmüştü, tek görendi beni. KıRmıZı elbisesinin içinde ne kadar da güzel görünüyordu..Dudağının altında küçük bir ben vardı. Af diledim, yoluna devam etti. İki adım atmıştı ki arkasından seslendim, 'Bayan, tanışabilir miyiz acaba?'. 'Sus, mahvedeceksin' dedi ve gitti... Arkasından öylece bakakalmıştım... O anı unutmak zor olacaktı sanırım." Anneliese, ağzı açık bir şekilde sayfaya bakakalmıştı. İşte başlıyordu, geçmiş onundu. Onu çekiyordu, gitmeliydi. 111 yıl öncesinde yaşayan bir o vardı. Sayfaları tekrar çevirdi. Tüm vücudu titriyordu. Taşlar yerine oturmuştu, kırmızı elbise. Evet. Kırmızı elbise gerçekten onundu...Elini dudağının sol altına götürdü, suratı ıslaktı. Ağlamıştı. "O var. O yok. Kırmızı bir elbise. Bir var, bir yok. Bu defter bana geçmişi hatırlatıyor, geleceği katıyor araya. Kurtulmalıyım diyorum, zaten görünmüyorum. Bir tek o görüyor, bir tek o. Kurtulacağım bu defterden. Ve tamamen gitmek üzere, ayrılacağım bu filmden. Bırakacağım o sokağa. Eskici dükkanının önüne. Hoşçakal, kırmızı elbiseli kız. Yeni bir hayatta görüşmek üzere..." Anneliese ağlıyordu. Bu kaçıncı hayatıydı, kaçıncı kırmızı elbisesiydi? Tek ruhla kaç bedene barınmıştı, bilmiyordu. Kaçını keşfedecekti, bilmiyordu. Eline kalemi aldı ve şunları not etti defterin son sayfasına; "Beni nasıl isterdin? Tek parça. Binlerce beden. Evet binlerce. Bir sandalye çek ve otur. Mumlar var, mumları yak. Anlatacaklarım uzun, uzundur yollar. Ve her ne yöne gidersen git beter gibi sonsuz ama; yoksun nedenin yoksa. Yoksun, nedenin yok!" ______________________________________ Kendini yazar sananın notu : Sadece "sen" alın. Gerisi almasın. Gerisi alınmasın. Thu, 13 Nov 2008 19:18:48 GMT 2339991-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2339991 http://www.resimler-im.com/data/media/959/Ataturk_ve_Coban_cocuk.jpg Bir geçmiş. Bir gelecek. Geçmişten ötesi de gelecek. O'nunla geçti, O'nunla gelecek. Bir çocuk. Bir küçük dilenci. Bir çoban. Hepsi O'nunla büyüyecek. Biliyorum, sekiz dizelik şiirimle seni anlatamayacağımı. Bilmiyorum, o sekiz dizeye seni nasıl sığdıracağımı. Bildiklerim bilmediklerimden geliyor zaten. Sen de; Hem bildiklerimde, hem de bilmediklerim de varsın. Bir o kadar hissettiğim... Çocuktun. En az bizim kadar. Büyüdün. Kimsenin büyüyemeyeceği kadar. Şanslı değildin benim kadar, ellerinden tutup yürüyebileceğin bir baban olmadı. Ya da balonu gökyüzüne salıverme zevkini hiç tatmadın. Öyle büyüdün ki, Öyle büyüdün ki içimizde. Balonsuz, babasız. Bize de seninle büyüme şansı verdin, seninle. Bizi ne balonlar büyüttü, ne de oyuncak bebekler. Bizi sen büyüttün. Bizi evreni bilmem kaç kez dolanırcasına saran ebedi düşüncelerin büyüttü. Özlemekte haklıyız, görmesek de yaşatıyoruz. Seni yaşatamayanları yaşattığımız için de suçluyuz biliyoruz. Hala "Ben Atatürk'ü sevmiyorum" diyebilenler varken, elimiz kolumuz bağlı oturuyor gibi gözükmekten utanç duyuyoruz. Biz senin kurtardığın bu topraklarda o insanların dolaşmasından utanıyoruz. Özür dilemek nafile.. Ama biliyoruz, sen körü körüne çekip gitmedin. Arkanda birşeyler bırakmadan gitmedin. Emek harcadığın insanlar ve ülken için birşeyleri sağlam taşlar üstüne oturtmadan çekip gitmedin. İnanmıyorum evet, ısrarla inanmıyorum. Gittiğine inanmıyorum, 70 yıl geçmiş olsa da üstünden, inanmıyorum. "Sen ölmeden 82 gün önce doğdum. Yanıma geldin, kulağıma ismimi fısıldadın. İstanbul bana dar geldi o an. Kaçmak istedim küçücük ayaklarımla. Bir daha dönmemek. Seninle beraber gitmek istiyordum." 19 Ağustos 1881 Anneliese. Mon, 10 Nov 2008 09:18:10 GMT 2324368-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2324368 Nasıl başlayacağımı bilemediğim bir yazı olacak bu demeye kalmadan, başladığımın farkına vardım yine, yine, yine... Hep böyle oluyor, nasıl gireceğimi, nasıl başlayacağımı, nasıl adım atamayacağımı bilmiyorum. Sınırlandırma yapmıyorum ki, Tümevaracağım birazdan. Ne zaman geldim ki tümden? Ve. Başlıyorum. Bir labirent var, duvarları malzemeden çalınmış insan hayatları, ya da insan adı altında, lakin olmayan. Herkes ayrı kapılardan dalar karmaşaya, ilk önce afallar insan. "Nereye gideceğim?" diye bir soru vardır, bilir misiniz? Ya da günde binlerce kez sarfettiğiniz özne- dolaylı tümleç karmaşası mıdır o? Özne dolaylarda kaybolur. Yüklemse, zaten kaybolmaktır. Korkak adımlarla ilerlemeye devam ettiğinde, ikilemlerle, üçlemlerle, dörtlemlerle, beşlemlerle........ (neyse) karşılaşırsın. Hatta artı sonsuzdur seni arada bırakacak yollar. Eksi sonsuzdadır, geri de bıraktığın zaman... Sola mı gitmeli? Sağa mı ? Yoksa sapmamalı mı bildiğin yoldan, direk mi ? Bazen değişiklik iyidir, bu sefer sol olsun, son olsun... Yaptığın seçim, seni diğerlerine götürecektir. Onların seçimleriyse senin seçimlerinle çakışmak üzere sana getirecektir. Gariptir, Bulunduğun yerden defalarca geçersin, halbuki hiç geri dönmemişsindir ve bilirsin, labirent dünya gibi geoitten ibaret değildir. Bir de akıllılar vardır, duvar üstüne çıkar, ellerini alnına dayar, gözlerini güneşten kısar. Etrafı tarar, nerede ne var görür, başkasının üzerinden geçinmeye bayılır. Şans da onları sevmeye.. Amaçsız yürünür çoğu zaman, ne için yaşadığını bilemezsin bu karmaşayı. Bazen hayat, karmaşık sayılardan çok çok daha karışıktır. Kök içindeki eksi değerleri karşılayamaz verdiğin değerler. Akşam olur. Hava kararır. Havanın "sabah"ını seversin sen, özlersin. Gündüz değil, sabah. Fona ürpertici sesler eklenir, ensene biri üflüyormuşçasına için ürperir, ayaklarından burnunun ucuna kadar titrersin. Birine sığınma ihtiyacı doğar, Ve Tanrı oluşur. Ve işte "Tanrı" tanrıyı yarattı, dersin. Şimdi düşünmeni istiyorum senden, çakıştırdığın hayatları, üstüne çıktığın duvarları, karşılaştığın insanları, Tanrı'yı, üst üste binlerce kez geçtiğin yolları. Düşün, birşey kaybetmezsin. Belki daha iyi anlarsın o zaman, aklından geçirdiğin insan ile o gün yolda ellerin ceplerinde yürürken neden karşılaştığını? Seni tanımıyorum, bilmiyorum, görmedim, Ya da tanımıyormuş, bilmiyormuş, görmüyormuş gibi yaptığımdandır cahilliğim. Duvarlarımdan atlamış olduğun, hayatımın bir parçası olduğun anlamına gelmez, bunu öğren. İradesiz de değilim, nereye gideceğimi iyi de bilirim. Hata yaparım, hem de çok. Düzeltmeyi denerim, olmadı başa sararım. Geri dönüşüm kutuları mevcuttur her adımda labirentimde benim. Bu yüzden, Şimdi sağa dön. Solda ben varım, çekil yolumdan. Alının. Fri, 07 Nov 2008 18:10:59 GMT 2313747-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2313747 http://photos-900.ll.facebook.com/photos-ll-sf2p/v357/232/42/677218900/n677218900_944504_3556.jpg Yoğun geçen bir günün üzerine, üstüne birikmiş olan yorgunluğa aldırmadan ilerliyordu. Soğuktan yanakları kızarmıştı, utandığında da böyle olurdu hep... En azından utanma duygusu olduğuna bile sevinebilecek kadar iyimserdi böyle durumlarda, Eleanor H. Porter'ın kaleminden fırlamışcasına... Elleri ceplerindeydi, parmaksız eldivenler ne zaman ısıtmıştı ki ellerini zaten? Baş parmağının kenarı da sökülmüştü, ipçikler çıkmıştı her yandan teker teker...Hayatı da böyleydi, çektikçe geliyordu, yakmadıkça durmayacaktı.Dikmedikçe büyüyecekti. Fakat hayatını düşünmenin sırası değildi, üşüyordu ve beyin hücreleri işlevlerini kaybetmişcesine sağlıklı düşünmesine engel oluyordu. Üşüyen elleriyle saçlarını geriye attı, tel tel döküldüler omuzlarından aşağı... “İyi ki saçlarım var” dedi, “Beynim gözükmüyor.” Kendi kendine sayıkladığı şeyin saçma sapan olduğunu anladığı anda güzel yüzünde bir tebessüm beliriverdi. Utanmasa kahkahalarla gülecekti, ya da üşümese, mimiklerini bir serbest bırakabilse... Ve.. Kalabalık; İnsan. İnsanlar. İnsanlık... Ses,sesler, sessizlik. Ayak sesleri, telaşlı bir o kadar kendinden emin ve hızlı... Gülüş sesleri, arkasındaki bir grup gençten, “Ah ben de gençken böyleydim” dedirtecek kadar. Ta ki aslında kendisinin de 17 yaşında olduğunu farkedene kadar. Belli ki çok yaşlı hissediyordu o gün kendini. Bu sefer metro da yer vermemek için uyuma numarası yapan o olmayacaktı. Uğultu kulak kıvrımlarında geziniyordu, arada sırada çevresindeki insanların konuştuklarına kulak kabartıyordu ve gene saçma sapan anlamlar giydiriyordu. Saçmaydı bugün. Bugün o saçmaydı, bugün zaten saçmaydı. Saçmalıktı bu yolda yürümesi, keşke öbür taraftan gelseydi. Merdivenlere yaklaştı, karar veremedi üşengeçlik-yansıtır yürüyen merdivenleri mi kullansa yoksa tabîî çizgili kaslarını mı ? Varsın merdivenler yürüsün, insan evladı nimetlerinden yararlanmalı insan olmayan da, olan da. Şehrin karanlığı yürüyen merdivenler ilerledikçe arkasında kalırken, aşağısı sıcak olsun diye dua ediyordu, bir çay kaşığı dolusu inancıyla. Merdivenlerin sonuna gelince tekrar yürümeye başladı, fonda cebindeki bozuk paralarının şıngırtısı... Bilet gişesinin önüne doğru kaydırdı gözlerini, küfretti havaya. Seni diline biber sürülesice ... Ve... Kuyruk; Kimi zaman ekmek, kimi zaman maaş, kimi zaman bir insan. Kuyruklar başa bela. Beklemek başa bela. Peki ya beklentiler? Beklemek midir beklentileri oluşturan yoksa arzular mı? Sen ister bekle, ister bekleme. Hayat seni o lanet olasıca sikine bile takmıyor. Geç kalmışsan, bir saniye bile beklemek ona ağır geliyor. Hayat ne geç kalkmaya, ne de geç kalmaya geliyor. Yok, hayat beklemeyi sevmiyor, sadece bu lanet olasıca kuyruklarda bekletiyor! O, bunları düşünme çabalarındayken sıra çoktan kendisine gelmişti bile, bazen zamanı hızlandırdığını düşünmekten de alamadı kendisini elbette. “Bir öğrenci alabilir miyim?” Bozuk paralardan kurtulduğu an onun için günün en güzel anıydı. Bozuk para; Hacı Bayram'da dilenmişcesine hissettirir. Her yerden çıkma potansiyeline sahiptir. Yumurta hayatın götüne geldiğinde başvurulur. Hayat bozuk attığında da harcamak gibi bir lüksümüz olsaydı keşke, ya da bir dilenciye dökmek tüm metalleri... Yaklaşık bir dakika sonra istasyon merdivenlerinden iniyordu. Kendisine bakan bir sürü göz gördü, ısrarla bakmadı hiç birine, insanlar ilgisini çekemeyecek kadar basitti. Göz; Uyuma organı. Tabi nerenle uyuduğuna bağlı. Tanıdığım insanların geneli beyniyle uyuma taraftarı, gözleri açıkken dahi. Anlama organı, sen sus gözlerin konuşsun hesabı. Gülme organı, sana gözümle de götümle de gülerim. Sanane şekerim ? Görmeme organı. At gözlüğü de yakışır hani. İlerledi, ilerledi, ilerledi... Metrolar güzel yerlerdi, trenler ilham verirdi. Tren geldiğinde kapılar tam okların karşısına gelirdi, tren yokken ise oklar onu aşağı çekerdi... Raylar resmen onu çağırırdı. Gene raylara daldı gözleri... İstemsizlik mevcuttu, bir şey çekiyordu. Ne vardı, inse aşağı gezse tünelleri boydan boya? Tam o sırada kollarından biri tuttu, fazla ilerlemiş olmalıydı ki biri engellemek istemişti.. Döndü ve arkasına baktı, dünyanın en güzel iki gözünü gördü, ne uyumak için, ne anlamak için, ne gülmek için, ne de görmek için. Bakmak için yaratılan iki göz... Endişeli, bir o kadar da sevecen bir tavırla bakıyordu kendisine. Ağzını açarsa, onun ruhuna kapılıp uçacağından korktu. Biraz daha yaklaşırsa,ondan ürküp uzaklaşmaktan korktu... Hayatında gördüğü en güzel şeydi, en güzel... Aşık olunası, hiç bırakılınmayası. Hiç. “Bırakılınmayası nedir yahu?” dedi kendi kendine, aman önemi de yok zaten.. “Geri çekil, metro geliyor.” “Peki , teşekkür ederim.” Gülümsedi, bir daha unutamayacaktı o tebessümü. Ve.. Rüzgar; Alıp götürür. Bazen oraya bazen buraya sürükler. Kendini yaprak gibi hissetmene sebep olur, ağaçtan ilk düşen... Bazen saçlarını uçuşturur, kendini iyi hissettirir. Alıp götüremeyeceği tek şey zamandır... Metro rüzgarı, yapaydır, olsundur, o da alır götürür.. Oklar önünde duran kapı yavaşça açıldı. Ortadaki koltuğun onu çağırdığını hissetti. Kollarında soyutluğunu halla hissettiği çocuk ise, tam karşısına oturdu. Vagon iyiden iyiye dolmaya başladığında karşısındaki dünya harikası sadece gözlerini dikmiş ona bakıyordu... Tanrım, ne etkileyici bakışlardı... Ve... Tüm yerler dolduğunda yaşlı bir kadın, kurtarıcısının olduğu koltuğa ilerledi ve oturdu, bir anda filmin şeridi koptu sanki! O yok muydu? Gerçek değil miydi? Kendi kafasında mı oluşturmuştu gene herşeyi ? Dokunulsa ağlayacak durumdaydı, kalakalmıştı öylece... Yaşlı kadın bir sonraki durakta indi, o koltuk bir süre boş kaldı... Kimse oturmadı, oysa boş koltuğa bakakalmıştı.. Gözlerini yere kaydırdı, bir metro kartı gördü. Son basılış tarihine ve saatine baktı, kendisininkiyle aynıydı, dakikasına dek. O ilk sakladığı metro kartı olacaktı... Ve... Boş koltuk ; Yoktur. Hiç olmamıştır. Her birinde biri oturur. Her birinde oturarak atarlar dünyadaki yorgunluklarını. Ölülere böyle geçer dinlenme fırsatı... Ve ben... O gün bugündür, her boş koltuk gördüğümde onu hatırlarım... Ölülerin arasından sıyrılıp, yanıma oturduğunu varsayarım... O gün bugündür, geçmeye korkarım metronun beyaz çizgisini... Ama bir gün geçtiğimde, gene kolumdan tutup beni çekecek, bilirim... Ve ben, onun bindiği son metroya hiç ama hiç yetişemedim.. http://photos-900.ll.facebook.com/photos-ll-sf2p/v357/232/42/677218900/n677218900_944502_213.jpg Tue, 28 Oct 2008 21:06:29 GMT 2262035-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2262035 http://mrbig.upload.googlepages.com/wif.mp3 Ne kadar da çok soru soruyorum öyle değil mi ? Ama cevapların başka türlü bana gelmeyeceğini ve onları zıt bir kutup olarak çekemeyeceğimi düşünürsek soru sormam şart gibi geliyor bana, bilmiyorum ne kadar doğruyum. Bu seferkini soru sorarak bile cevaplayabileceğimi hiç ama hiç sanmıyorum aslında. "Ya Tanrı içimizden biri olsaydı?" Çoğunuz içimizde olduğunu, başka yerlerde aramamız gerektiğini, eğer inanıyorsak adım attığımız her yerde karşımıza çıkabileceğini düşünüyor, biliyorum. Bir kısmınız sorgulamamız gerektiğini, hatta tüm "yobaz"lığıyla bunun günah diye adlandırdıkları "ağzına biber sürülesi" davranışlardan olduğunu bile savunuyor olabilir. Kiminizinse umrunda değildir...Kiminiz inançsız olduğumu düşünecek belki de, ya da tüm basitliğinizle kendinizi uzaklaştıracaksınız benden. Ama bir kısmınız vardır ki, onların Tanrı görüşlerini dinlemeye doyamam, hayran kalırım... Yolda yürürken kafamı meşgul eder genellikle böyle düşünceler, sarar beynimi boydan boya. Peki ya, karşıdan gelen Tanrı'ysa? Ya da o? Ya da bak şurdaki? Ya da Tanrı'nın ayakkabılarını giyiyor ve onlar ile yürüyorsan? Ya Tanrı içimizdeyse? Hepimiz içimizde azıcık barındırıyorsak, neden bizden biri değil? Cevap verebilecek olan var mı? Hiç sanmıyorum, en azından bir kısmınızdan umutluyum diyelim. Sorgulamadınız değil mi hiç, neye inandığınızı, ne türlü şeylerle büyütülüp körü körüne bunlara bağlandığınızı. Neden hiç çıkamadınız kalıplarınızdan? Manevi duygular göreceli olmalıdır elbette, ama nedense görecesizlikler oluşturuyor artık manevi değerleri, görece maddiyatta kalmış. Joan Osborne der; "Eğer Tanrı'nın bir ismi olsaydı, ne olurdu? Eğer onunla yüzleşseydin, bunu onun yüzüne söyleyebilir miydin? Olsaydı tek bir soru sorma şansın, ona ne sorardın?" Bana kalırsa; Bir ismi olsaydı, "var" olurdu. Bir o kadar "yok" ettiğiniz. İlkokul resimlerindeki, sarı renkli boyası kalmamış bir çocuğun turkuaz renkli güneşi olurdu... Ona bir renk vermek isteseydim sanırım bu mavi olurdu... Peki ya siz, Siz hiç renk verdiniz mi Tanrı'ya, rüyalarınıza? Hiç onun elinden tutup yürümek istediniz mi bulutlara? Hiç Tanrı dediniz mi aşık olduğunuz adama? Ya da hiç aşık oldunuz mu Tanrı'ya? Onun ayakkabıları küçük geldi mi ayaklarınıza? Bazen saçlarınızı tarayan bir tarak, bazen bindiğiniz bir vagon, bazen ağzınıza takılan bir şarkı, bir sözcük, bir nükte... Bazen bir işaret, bazen gökten tam ayağınızın dibine düşen bir kuş tüyü, alıp sakladığınız... Bazen geçtiğiniz bir sokak, bazen küçük dilencinin gözlerindeki ışık, ve küçük gülümsemesi... Bazen ben.. Bazen sen... Bazen karşıdan gelen, oldu mu hiç sizin için? Benim için bu daimi, Baksana ayakkabıları bile kapının önünde duruyor daha... What if God was one of Us?... Tue, 21 Oct 2008 20:48:43 GMT 2224123-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2224123 Nefretlerinizi saklamayı öğrenmelisiniz. Ya da saklayamadıklarınızı içinizde barındırmamayı... Bunu bir saklambaç kabul edin, nefret hem ebe olsun hem de oynayanların içinde barınan, oynayanlardan olan. Önüm, arkam , sağım, solum demeden sobelesin sizi. Neye uğradığınızı şaşırın. Bir dahakine ebe siz olun, önüm arkam sağım solum dedirtmeden gafil avlasın sizi. Akıllılarınız, bulunduğu yerden çıkmamayı tercih edenlerdir. Onlardan korkmalı asıl... Neyseki her zaman ebe olacak biri vardır, öyle değil mi ? Ya da nefret edilecek? Mesken tutacak beyin hücrelerine. Öyle mi dersiniz? Sıkılın saklanmaktan, bitsin oyun. Kale başından ayrılın, yenilgiyi tadın. Ve daha çok nefret edin, daha çok barındırın bu körelmesi mümkünsüz duygu selini. Öyle barındırın ki, sevin onu artık, sevmeyi böyle öğrenin. Hiç tatmadığınızdan olan hani..Bir kere de onu tadın. Sizinle oynamıyorum diye dışlayın beni, ucubeymişim gibi bakın bana. Ben geçerken çelme takın, hiç yapmazmışsınız gibi sanki. Tükürün ayaklarımın dibine, sonra da yalayın. Hep öyle yapmaz mısınız? Evet. Evet, evet yapın bunları, insanlığa yaraşır içgüdülerinizi böyle dışa vurun, kurban ben olayım. Suratımı asıp evin yolunu tutayım, ağlamamak için zorlayayım kendimi ama bunu da beceremeyeyim. Siz bununla da eğlenin. Bense uslu bir çocuk olup şirinleri görmeye devam edeyim. Tue, 21 Oct 2008 16:36:16 GMT 2223056-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2223056 Dışarıdan gelen müzik sesleri Widow'u bastırıyor..Ve bu hoşuma gitmiyor,hiç hoşuma gitmiyor.. Henüz girdim odama yolda beliren tabelaları sayarak,"Yandan rüzgar" levhalarına şahit olarak oyalandım. Hani 'daha önce görmediğiniz'.. Yol yorgunluğundan mı bilinmez,hislerim ayırt edilemez biçimde.Tıpkı arkama yaslanmaktan dolaşmış saçlarım gibi..Ve ben nasıl tarayacağımı düşünüyorum,başka derdim yokmuş gibi.. Belki de "yandan rüzgar"lardı dolaştıran her şeyi..Uçuşan saçlarım arasından görebildiğim tek tük geçmiş kırıntıları sadece.Hayır,ağlamıyorum.Yalnızca geçmiş kaçtı gözüme... "Buralarda bir ayna olacaktı? Gören olmadı mı ?" Geçmişle kısıtlanan görüş alanım pek de birşey engelliyor sayılmaz aslında. Tam da şehirsiz bir evin odasız dairelerinde oturmuş geçmişi unutmaya çalışıyorken...Baksana,ne kadar da çok insan bırakmışım geride! Baksana, ne kadar da uzaklara gitmişler ben olmadan... Şeritleri geçerken bir bir, sayarken teker teker kaçırdığım ne çok tabela olmuş, ne çok kaybolmuşum... Olmuyor, gene de olmuyor işte! Unutamıyorum hayatıma giren lanet olasıca anı yığınlarını! Tükenmez kalemlere işlemiyor silgilerim... Geri istiyorum, hepsini. Her bir günü, her birini, teker teker. Değiştireceğim onca şey varken bu arzularım o kadar istemsiz ki... Düzeltebileceğim, onarabileceğim onca şey varken bu o kadar kaçınılmaz ki... Eğer elimde olsaydı o keki hiç paylaşmazdım çocuk aklımla... Eğer elimde olsaydı o aptal barbielere elimi sürmezdim, Eğer elimde olsaydı, olsaydı elimde bişeyler annemin vazosunu hiç kırmazdım... Eğer elimde olsaydı, çocukluğumu paylaştığım insanı dün uzaklara göndermiş olmazdım... Ve, O vagona hiç binmezdim. O sokaktan hiç geçmezdim. O okula hiç ama hiç gitmezdim. Elimde olsaydı, Saatlere hiç bakmazdım. Ne akrep, ne yelkovan durdurabilirdi beni... Ama değil işte, Ne elimde olan bişeyler var, ne de zamanı durduran, döndüren. "Kahretsin! Nerede bu lanet olası ayna? Hey! Heey baksana, buralarda ayna gördün mü hiç?" "Ayna? Nedir o?" "Umarım seni yanlış anlıyorumdur, ayna diyorum, hani baktığınd- Neyse, boşversene..." Nasıl unuturum... Fazla geçmişteyim. Henüz ayna icat edilmedi ki! "Çok uzaklaşma Duygu!" "Tamam anne, gecikmem..." Sat, 18 Oct 2008 19:59:05 GMT 2211862-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2211862 Dünyanın merkezi "ben"im diye diretmekten vazgeçmeyecekseniz ben yer çekimini reddediyorum. Üzgünüm. Siz merkez iseniz, denge kavramım sıfırın altında.. Siz merkez iseniz, hem etrafımda, hem de etrafınızda sürüklenmeye mecbur, meçhul bir kişi olarak kalacağım akıllarınızda.. Bir daha inebilecek miyim aşağıya? Yere ayak basabilecek miyim, merak ediyorum. "Oksijen de az burada".. Yok denecek kadar az, ama kafi.. Çünkü düşünmek için oksijen moleküllerinin beynime sızmasına gerek yok artık.. Beynimi köreltsem, kulaklarımdan sızacaksınız. Hep bir açık bulursunuz zaten.. Bundan ötürü; Başka çarem yok susmanızı dilemekten Ya da fermuar dikmeyi öğrenmeliydim annemden.. Bilirdik, bilmezdik. Bilirdiniz, bilmezdim. Bilirdim, bilmezdiniz. Bilseniz, ben hiç bilmezdim.. Mon, 29 Sep 2008 09:40:12 GMT 2115261-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2115261 "Neden ki zıplarlar ego tramplenlerinde?" Küçüklükten kalma alışkanlıklarımdandır "neden" lerim. Sorarım, "Neden?" Cevap bulmuş muyumdur çoğuna? Ya asıl doğru onlardır, ya da benimdir doğru olduğunu yedirmeye çalışan kendime, doğru görünümlü yanlış lokmalardır yutturduğum benliğime. Uçak geldi, geldi, geldi aç kızım ağzını. Bu tramplen meraklı ego tatmincilerinde cevabı aradığım "neden"li soru sadece bir örnekti elbette. Ama bu da "cevapsızdan seçmeler" idi idi.. Hayat diye adlandırdığımız ebedi görünümlü uçlu bucaklı düzen her zaman birşeyler sormaya zorluyor insanı. Daha sonrasında da ne çok soru sorduğumuzdan yakınma hakkını buluyor kendinde. Ne garip değil mi ? Aslında hayat Görüp görebileceğimiz en büyük sivrisinek olmaya aday, hem de dişli bir aday.. Öyle büyük ki , görüntüsü vücudunuzda yaratacağı şişliğin büyüklüğünü anlamaya yetiyor. Ve öyle bir ısırıyor ki ; Hem kaşınıyor, hem acıyor.. Sinekkıranlarsa sadece havasız odada seni zehirlemeye yetiyor. Vücudu küçük, elleri büyük hayat.. Her yere uzanıyor, öyle meraklı ki insan evladının hayati sıvısına.. İnsan evladı demişken ; Nefreti bu kadar uzun süre stoklayabilen başka bir yaratık var mıdır diyorum bazen evrende.. Difirizler insanoğlunu örnek alınarak yapılmış olmalı, İrislerinize kadar yansımış nefretler, bariz; ürkütücü ve şaşırtıcı.. Sözcüklerinize yansımış , Ve öyle ki Yüzleriniz çekimlenmiş umutsuzluk kiplerinde. Kime diyorsam, neye yırtınıyorsam.. İnsan benden millerce ötede de insan, burnumun dibinde de.. Hadi ordan lan... Thu, 25 Sep 2008 16:21:46 GMT 2096639-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/2096639 Ay en tepede bu gece; Belli ki öğlen olmuş. Onikiyi vurmuş uçsuz bucaksız gecelerimin gündüzü.. Onikiden vurulmuş hissiyat dartı.. Çıkarsam eğer dışarı şapka takmadan; Geçer mi başıma yıldızlar ? Fikirsizim.. Fakat geçen yıldızlar olsun başıma vesselam. Kurtulur belki minik kek kalıplarındaki fikirsizliklerim, Sonsuz ışıksızlıktan. Olmadı , tütsüler yakarım karanlığıma, Dumanları elimde şekillenen.. Her anlamsız şekilde, Anlam arar bir o kadar anlamsız arzularım. "Ne olacaksın büyüyünce?" "Tütsü dumanı.." Klişeleşmişlerin dışında, olma olasılığını yüzdelerle sınırlandıramadığım cevaplardır gerçeği yansıtan. Evet; Tütsü dumanı olacağım, Tütsü dumanı olacağım! Ki geriye kendimi arayacağım küller bırakarak karışayım havaya.. Devam edeceğim puantiyelerden sızıp , en tepeden bakmaya hayata! Duygu.. Tue, 02 Sep 2008 14:17:22 GMT 1976207-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1976207 Hayallerdir hayata bir kat daha atmayı sağlayan; Yapıyı taşıyan.. Yapı taşı mutluluk olan, Sütunlardır hayaller.. Çizilmiştir mülkün taslağı, Henüz temel atılmadan. Vardır senin hayatının da mimarları, Onların ellerinde şekillenmiştir dünyan. Müstakil olsun istersin hayatın, Üst komşunun ayak sesleri duyulmasın, Bir de bahçen olur belki, Yeni mutluluklar yetiştirdiğin, Umutlar koşuşturur aralarında, Hüzün yanaşamaz hayalden korkuluğuna.. Balkabaklarıdır hayatına renk veren, Tüm o siyahın tonlarında boyalarla gezen Herkese.. Herkese inat. Bodrum katı olmayacaktır, İzin vermeyeceksindir penceresiz duvarlarla çevrilmeye Işık sızmalıdır ruh odacıklarına Örtülmeyecektir güneşlikler hiçbir zaman.. Hayallerin olan sütunların üstüne Başlar ikinci kat inşa edilmeye Sonsuzdur katların Hayallerin olduğu sürece.. Balkonlar çıkılır çeşitli yerlerden hayatına Sarkıtırsın kendini korkmadan aşağıya Ah bir de bırakabilsem ellerimi.. Düşmesem tutunmadan da.. Rüzgarlar dolsa, havalandırsa perdelerini odalarının Merdivenlerden aşağı döksen boncuklarını İzlesen birbirleriyle danslarını Yakalasan merdiven bitiminde onları.. Koridorların olsa her biri açılan onlarca kapıya Kapılar kapanmasa, kilitleri olmasa Anahtar deliklerinden bakmasan hayata.. Kışın kaplasa çatını katman katman beyazlar Yazın tütmese bacandan duman Tıpkı ilkokul resimlerin misali.. Fakat.. "Bir deprem kafidir..." derler, Mutluluk yapı taşlı sütunların devrilmesi için, Ne sarkmaya benzer balkondan aşağı Ne de kilitsiz kapılara.. Duygu. Sun, 31 Aug 2008 23:50:50 GMT 1968874-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1968874 Zayiata aldırmadan,sanki yolun sonu yokmuşcasına ki olsa da getiremem yolun sonunu çakıl taşlarımı dökerek yürüyorum, umutlarımı bünyesel sandıklarıma doldurmuşken ağzına kadar, anahtarını yutuveriyorum umut sandıklarımın. Not alacağım yolculuğumun her gününü, öğrenir isem kalemlerden ağaç yapmayı, kaybetmez isem kareli kağıtlarımı. Karelere sığdırmak daha kolay geliyor insana anılarını, yaşasam kareli kağıtlarda hayatımı.. Bilmem anlar mısınız harita ölçeklerinden? Kaç kez küçültülmüştür gözlerinizde ruhum diye sorsam bağışlar mısınız merakımın güzergahlarını ? Yeşiller alçaktır sizin kadar, kahverengiler yüksektedir bulutları soluyup yok eden , lakin bir o kadar da varsayan solunum uzvunuz kadar, alınmayınız mecazdır yaptığım. Siz açık mavilerin sığlığında boğuladurun, lacivertlerin derinliklerine dalıp çıkacağım, belki görürüm balıkları.. (: Gök-yüzü(m) bende daha güzeldir, yıldızlarım alınmamıştır ablukaya ki kayabilsinler rahatça ; Dilekleşşe gerçeklerim, gerçekleşse zahiri dileklerim.. Artık daha kolay geliyor şarkı söylemek , katıyorsan kromozomu yarılanmış ruhunu da içine, her iniş çıkışlarında takılıp düşmezsen merdivenlere.Eteğin açılsa da olmayacaktır gören, görmeyecektir gülen.. Yağmur peşimden geliyor, yağmıyor benden başka hiçbir yere ki sadece ben büyüyeyim; Kirlenmesin dünya(m).. Karakaleme gönderip göndermemekte kararsız kaldım arkadaşlar. Eğer beğenirseniz göndermeyi düşünüyorum. Lütfen eleştirilerinizde açık olun. Teşekkürler(: Anneliese.. Wed, 20 Aug 2008 15:56:41 GMT 1921804-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1921804 Ruhumun en işlek sokaklarından birinde geziniyordum o gece, Fakat ıssızlık alabildiğine uzanıyordu derinlere, Temiz havayı çektim içime, en içime.. Caddeyi aydınlatan tek bir ışık vardı, tam köşede İsmin yönelme halinde.. Köşeyi dönünce eski bir kitapçı çıksın karşıma Eski.. Eskilerden eski.. Severim saman kokan kitapları, el sürülmemiştir, Bakir bir erkekcesine severim onları.. Eski dedim ya, Sözcüklerim kadar, ruhuma işliyor vitrindeki her bir kitabın her bir sayfası. Her bir satırı, her bir harfi, bir o kadar vahşi, bir o kadar alımlı.. İlerliyorum , adımlarım küçük ve hızlı, Yerler ıslak, yağmur yağmış bariz. Ya da Pulvia ağlıyor , bilinmez. Ne fırtınalar kopmuş bu sokaklarda yağmur öncesi, Yerde evlerden uçan gazete sayfaları; "Trafik kazası : 1 ölü" Suratım ekşiyor, yağmur başlıyor atıştırmaya. Pulvia ağlıyor, Anneliese izliyor.. Yüz metre ötemde bir kavşak, bariz çelişkiler meydanı, ah ne çatışmalar.. Sönmüş trafik lambaları, "Tanrım, bir kazayı daha kaldıramam, yakın şu ışıkları!" Yayalar için yeşil ışık yoktur bu sokakta, Üstünüze su sıçrasa kabulünüzdür, Plakasızdır araçlar Kördür gözünüz.. Bir sokak köpeği çıkar ağaçların arasından; Köşede serserileri ruhumun, severler ışık köşelerini.. Laf ederler, Emir kipindedir her biri, Duymadan geçmelisin der benliğinin gereklilik kipleri.. İlerlersin, İlerlersin, İlerlersin. Köşeden bir araba döner, gözleri farlarını alır. Bitmiştir yolun, ötesi yoktur. "Gecikirsem annem kızacak" demeye kalmadan intihar senaryon yazılmıştır zaten. Fazla gelen mutluluktur seni arabanın altına iten, "Trafik kazası : 1 ölü" ... Anneliese.. Sat, 09 Aug 2008 14:14:00 GMT 1872276-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1872276 5 köşe odamın kırmızıya çalan perdelerinin arasından sızan ışık spazmı uyandırdı beni bu sabah. Şaşkınlık mıydı bir bakıma kısa süreli ölümlerimden uyandıran beni ? Odamın güneşe aşık penceresi batıda, ama doğuya aşık olan.. Gene mi batıdan doğmuştu benim güneşim ? Manyetiklerini değiştirdiğim dünya benim dünyam mıydı? Artık en güzel meyveler dallarda birbirlerine işvelenirlerken mi yağacaktı kar? Peki ya yağmur.. Peki ya ben ne olacaktım ? Bütün bunları düşünürken hafif bir tiksinme ifadesi ile buruşturdum yüzümü.. Kan tadı geliyordu ağzıma, Gene kimin canını yakmıştım acaba , merak ediyordum.. Ya da canımı yakan bu sefer ben miydim ? Ama suçlayamazlardı beni, Yağmur artık insan kanı kullanırdı yağmak için.. Ben artık insan kanı kullanırdım yağmak için.. Belki de yeni bir buzul çağı bekliyordu ipsiz ruhumu, Öldürecekti acımasızca tüm parazitlerini. Belki o zaman gerçekten uyanırdım kommensal yaşamımdan. Belki o zaman.. "The world will be better" desin..Susmasın Heavenly.. Wed, 06 Aug 2008 15:44:45 GMT 1857205-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1857205 http://www.ffl.org/images/crying_child.jpg Little child dry your crying eyes, How can I explain The fear you feel inside ? Cause you were born Into this evil world Where a man is killing a man no one knows just why What have we become Just look what we have done .. "All that we destroyed You must build again ".. When the children cry let them know we tried Cause when the children sing then the new world begins Little child you must show the way To a better day for all the young Cause you were born For the world to see That we all can live With love and peace No more presidents And all the wars will end "One united world Under god !.." Fri, 25 Jul 2008 09:42:47 GMT 1795676-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1795676 Causa mortis, "Ecce Homo!" (Ölüm nedeni, işte (bakın) insan!") Siyah beyaz kalbimi çarmıha gereceğim bu gece, Siyah beyaz fotoğraflar kadar yeni , yepyeni.. Sizce bu bir ölüm nedeni mi? Bu.. Bütün hissettiklerim, yedi duyumla beraber ? Renksiz kanlar mı ruhumun iki yakasının birleşim noktasından akan ? Şimdi söyleyin; Sizce bu bir ölüm nedeni mi? "a caelo usque ad centrum..." (Gök-yüzümden merkeze!..) M.Ö. (Minnetten Önce- ikibinlerinnehaddine?) "Şimdilik ölüyorum, öldüğümü sanıyorum nefes alamamaksa eğer ölüm. 17 yaşımdayım, çok mu yaşlıyım bu yük için bilmiyorum. Artık bir önemi de yok zaten, 'önem' kelimesine bile anlam giydiremiyorum, yazık..Benim için iki tahta parçası hazırlamışlar, ruhumun iki yakasından gelen.Evet iki yakası.. Buna dünyada şizofreni diyorlardı sanırım. Sahi adı neydi burada çift ruhluluğun ? Bilmiyorlar mı ? Tahta parçaları biri yatay... Dikeyin üstüne binmiş, ah büyük yük... Bir de negatifimi almışlar , çoğaltılayım diye... Şunu da belirtmeliyim ki artık ebeveynlerimin bilmediği birşey biliyorum. "İnsan ölünce nereye gider?" gibi öznesi ve yüklemi olduğu için cümle sıfatına soktuğum soruları sorarlardı kendilerine her insan evladı gibi. Şunu bilin ki insan ölünce hiçbir yere gitmeye yeltenmiyor. Kalbinin aliterasyonik ritmlerine güvenerek diri olduğunu sanan insanoğlundan uzaklaşıyor sadece, plastik çevreden kurtuluyor.. Kuzum rica edeceğim , ölüleri rahatsız etmeyiniz! " "Agnus Dei" "Tanrı Kuzusu" M.Ö. (Minnetten Önce 2???) "Bir de isim koydular bana, Anneliese diye çağırılıyorum burada boşluklardan, ta içerden, en içerden. Bir o kadar da dışarıdan, dış dünyadan. Her şekilde duyuyorum, insan ölünce yedi duyusu oluyor. Sahi ,benim ölmeden önce de bir ismim vardı, yaşadığım yerlerin maddesel varlıklarında bulunmayandı benim ismim.. Ah neydi ? Duyularımın içinde hapsolan , açığa vuramadığım zaman işkencelerin en büyüğü, en asili..Zamana yenik.. Evet ; Duygu'ydu.. Hissedilmeyendi, en hissedilmeyen, hiç hissedilmeyen.. Duygu'larım beni 13 dakika önce terketti Tanrı Kuzusu, git buradan.." "persona non grata!" "Hoş karşılanmayan insan.." "Bugün üç oda bir salon tabutumun güneşi en güzel alan odasının penceresiz perdesinin önünde duran yatağımın altına baktım. Siyahın beyaza aşık olduğu , beyazın siyahı istemediği o kıpkırmızı resmi buldum. Eskiydi, çok eski.. Kelimelerin kifayetsiz kaldığı anlarımdı o fotoğraf, titreyen ellerimle arka yüzünü çevirdim. Tarihe bakacaktım, annem öyle yapardı çünkü. Fotoğraflara hep not düşerdi. 'Neden?' dediğimde 'Birgün anılarını hatırlamaya çalışacaksın, yaşam ağacın silecekken hepsini sen unutmamak için büyük çabalar vereceksin. Yazıyorum, nereden geldiğini bilmen için..' derdi. Annemi hatırlayınca kusursuz yüzümü tamamlayan dudaklarım hafif bir gülümsemeyle kıvrıldı. Küçücük ayaklarımı yataktan aşağı sallandırıyordum, ayaklarım yere değmezdi. Masmaviyi yansıtan görme uzvum kayıyordu , sağ.. Sol.. Sağ..Sol.. Beynimde harfler birer birer şekillenirken, uzun , karamel rengi saçlarım uçuşuyordu. Nereden geliyordu bu rüzgar ? Benim tabutumun penceresi yoktu..Harfler şekillendikçe, satırlar ruhumu okşuyordu.. Fotoğrafın arkasına hoş bir elyazısı ile şu not düşülmüştü ; 'Şimdilik yaşıyorum, yaşadığımı sanıyorum gülümsemekse eğer yaşamak.. 0 yaşımdayım, çok mu gencim bu yük için bilmiyorum. Ama bir önemi yok , "önem" kelimesine giydirdiklerimi çıkartamıyorum, ah yazık.. Benim için iki tahta parçası hazırlamışlar. Oluşmayan ruhumun uzuvlarından gelen.. Sahi, adı ne burada ruhsuzluğun ? Tahta parçaları birleşmiş, sağa sola anne denilen sonsuzluk rüzgarlarının etkisiyle sallanan bir oyuk oluşturmuş. Fonda ölümsüzlüğün ninnileri... Bir de pozitifimi almışlar, çoğaltılamayım diye..." M.S. (Minnetten Sonra - 2009) Duygu Kahraman.. Eğer çalıp bir yere koyacaksanız, ismimle beraber koymanızı rica ediyorum arkadaşlar. Karakalem'e postalandı bile (= Fri, 25 Jul 2008 09:21:47 GMT 1795563-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1795563 "Bazı anlar vardır." Verdiğiniz değerlerin boşlukta asılı kaldığı anlar.. Uzattığınız elin boşlukta kaldığı anlar.. Boşlukta kaldığınız anlar.. Herkese hakettiklerinden fazla değer verirsiniz ve arkanıza dönüp şöyle bir baktığınızda göremediğiniz o karşılıkları orada bırakarak gitmeyi tercih edersiniz.. Evet tüm herkesden bu "mükemmel" karşılıkları alıyorum. Tüm herkesden.. Bırakın boşlukta değerlerimi, hiç birini haketmiyosunuz.. Aranızda evrenin sonsuz boşluk olmadığını düşünen var mı ? Wed, 23 Jul 2008 16:37:14 GMT 1788426-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1788426 Sanırım bu blogu yapmam için kendimi rüyamda bir kaç kez kan kanseri olarak görmem gerekiyormuş. http://www.losev.org.tr/sp-1.gif Birileri mecliste karılarının saçının teli gözükecek diye kıçını yırtıp namus bekçiliği yaparken LÖSEV'de 3500 çocuk yardım bekliyor! Bakalım küçücük yaşta suratının her cm karesini örtmeye çalıştığınız küçük çocuklarınız HTLV virüsünün pençesine bir düşse ne bok yiceksiniz.. Böyle aptal şeylerle uğraşmayı kesin demek isterdim bağıra bağıra hepsinin iğrenç suratına.Acaba hangi biri dini bağışları dışında bir bağış yaptı ? Kaçı zekat dedikleri o şey dışında kendini zorunlu hissetmediği halde bağış yaptı kaçı ?? O ailelerin bir yılda alamadığı maaşı bir ayda alan o devlet "küçükleri" paralarını seccadeden, örtüden başka bişey harcasın bi kerede! O kadar çok çocuk var ki.. O kadar masumlar, o kadar küçükler ki.. Çoğu anneleri elinden tutmayınca dışarı bile adımını atamayacak kadar küçük.. Ve o illet virüsle, o gözle bile göremediğiniz birşeyle savaşmak zorundalar! Aaah tabi sizin aklınıza gözle görülmeyen diyince cinler ruhlar geldiği için.. Anlayamazsınız.. Doğaldır. Onlar ölüme terkedilmeyi haketmedi. Haketmeyecek de. Bir gün onların bulunduğu durumda siz de bulunabilirsiniz. Sesimi en fazla 3 kişiye duyurabilsem de 3 kişi 3 kişidir.. http://img.akistanbul.com/haber/2599.jpg Hani sen de ağlamayanlardandın? Ağladın işte.. Az kalsın beni de ağlatacaktın Ağlasam keşke.. Tue, 22 Jul 2008 17:16:26 GMT 1783902-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1783902 Pes etmek kazanmaktır bir bakıma, Sözcüklerin yitirmiştir o yaşamın boyunca yüklemeye çalıştığın anlamları. Konuşmak istemezsin, ağzını her açtığında birşeyler fırlayacaktır dışarı, bilirsin. "Senden nef-.." Kesersin sesini.. "Heey ağzıma biber sürecek yok mu birileri ? " der dalga geçersin yüceltilesi halinle.. Yürümeyi bırakırsın, iki adımda kesilir nefesin. Laktik asit depolamıştır diz(e)lerin.. Alitersyoniktir ritmleri kalbinin, oturur onların bastıkları yere, dinlenirsin.. Pes etmek zoru seçmektir bir bakıma.. Bilir misiniz o duyguyu, pes etmek için ne kadar da ATP harcamıştır ruhunuz ? Ne kadar hayali yakmıştır oksijen eldesi için?.. Pes etmek ; P- Pe- Pes- E- Et- Etm- Etme- Etmek... ...yıldızları izlemektir bir bakıma.. Kaymasını beklersin birinin, hayallare ve dileklere bağlıdır lanet olasıca kaderin.. Ama rastlayamazsın hiç kara delikte kaybolacak yıldıza, tüm ihtişamıyla.. Tam "pes eder" ve kafanı indirirsin öne. Hep böyle olmaz mı ? Boyun eğmekten çıkmaz mı kamburun? Tam o sırada biri bağırır plastik çevrenden; "Yıldız kaydı! Dilek tutmalıyım.." Gene kaçırmışsındır, bakarsın gökyüzüne , hangi yıldızın eksik olduğunu anlarsın.. Onlar anlayamaz , bilirsin.. Sen kayanların aksine, duranları görmüşsündür hep, her biri için ayrı dileğin vardır.. Tue, 22 Jul 2008 16:37:12 GMT 1783779-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1783779 Bir kız, belki de ben, belki de "ben"liğimden. Bakmanın zamana etki etmeyeceğini bilmeden görüyor. Biliyor ki tanjant doksanla bakıp sonsuzu gördüğü hayatı zamana malup bitirecek oyunu.. Bitirmeden arıyor "O"nu. Hissettikleri damarlarını aşıp giden ve "O"na ulaşan kırmızılığı aşmış. "O" atıyor,kızı hayatından, belki de beni, belki de "ben"liğimi.. Ya da atınca hayat veriyor. Öyle bir ritm tutturmuş ki kendince elektrik şoklarının bile durduramayacağı..Nabzına, şakaklarına vurmuş ritmi. Şakaklarından artık düşünmeyi bırakan beynine, Nabızlarından artık "O"nun atışlarını hissedemeyen ellerine ulaşıyor. "O" dört odacıklı evinde mutluyken, kız kendini yaşatanın azabını çekiyor.. Tüm "kirli" ve "temiz" kırmızılığı toplayan "O" na dokunmak için benliğinin karşı yakasını kullanıyor. Atar(damar) onu hayatından. Toplar(damar) onun hayatına.. Akciğerlerinin her nefes alış çabasıyla birikmiş iltihaplarına aldırmadan çığlıklarını bastırmaya çekiniyor belki de, hissizleşen ellerini "O"na götürüyor, durmasını bekliyor tüm 'kalbiyle.." Mon, 21 Jul 2008 13:37:12 GMT 1778389-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1778389 Becersem içimdeki çocuğu , ayıplar mısınız beni ? Afedersiniz, sizden peydahladım onu. Testisini avuçlayıp giden bir can yücel kadar kalamadım, gücenmeyiniz. fotoğrafta kırık bir su olabilmek için teninizle tokuşturup çatlatırdım ruhumu. gidilebilir,dönülebilir de, ah yazık durulamaz ortasında elindeyse ceplerin hele de cebinde terliyorsa gizli dilin kanlı bir mendil gibi, ıslak bir mendilden doğru. bunlar sizi üzer, beni ise dilenciler biraz. biraz da başka şeyler; öte şeylerden söz ediniz. mesela beklemekle siyahın ilgisinden sevinmekle sarının, daha açık beyazın anlamakla, olur mu ? evet "içimdeki çocuk" hikayeleri gelin bu meydanda yanacak ceketler olsun siz koskoca bir şehirsiniz, yurtsunuz matkabın ucuna takılan gülsünüz. kendi penceremden atsam kendimi alçak kaldırımda tutsanız nefesinizi sahi , bozulur musunuz buna, iyi gitmesine bazı nehirlerin , bazı içki ve yemekler gibi. kazıp duruyorum yıllardır sesinizin gölgesine mezarımı zaman delecek kadar ilerlemedi neyse ki şu esnek insanlık zarımı. acıydı, sizinle ortak çocuğumuzdu teşekkür ederim, benim kadar büyüttünüz onu. Levent Sayım'a sevgilerle (: Mon, 21 Jul 2008 13:20:41 GMT 1778320-blog@http://www.sosyomat.com/ Anneliese http://anneliese.sosyomat.com/blog/1778320